Best spannend vond ik het..de eerste keer een groep (onbekende) klimmers meenemen naar de finca en de Picos. Ik ben een liefhebber maar geen pro in bergsporten, ben pas twee jaar geleden begonnen met klimmen en ken het gebied ook nog lang niet. Maar ik ben natuurlijk niet voor niets eind 2019 het avontuur van de verbouwing van de finca begonnen. Omdat ik zelf zo geniet van deze bergen, de mensen, het dorp en de cultuur is het mijn droom is om deze heerlijke plek in het magische berggebied ‘Picos de Europa’ te delen met mijn kinderen, familie, vrienden en bergsporters.  Ik keek er dus naar uit, had er heel veel zin in en de vraag is dan natuurlijk of het in de praktijk ook zo leuk is en of dat voor iedereen geldt.

Ja, het was geweldig. Een superleuke groep mensen en samen hebben we zoveel ontdekt en beleefd, dat we moeite hadden met afscheid nemen.  Zaterdag was de aankomstdag en zondag vertrekdag dus effectief 6 dagen om te bergsporten. Sommigen kwamen een dagje eerder en vertrokken later, anderen combineerden het met nog een paar dagen Bilbao. Hoewel we begonnen zijn met de Ruta del Cares (11 km heen – lunch in Caín- en dan 11 km terug) op de eerste zondag, hebben we verder vooral geklommen. Veel geleerd van de ervaren klimmers onder ons, superleuk! De meeste dagen zijn we in de buurt van de finca gaan klimmen op verschillende plekken met single pitch sportklimroutes. Verder gezelligheid rond de finca en natuurlijk in het dorp. Maar we hadden ook de beklimming van El Naranjo gepland, hutten gereserveerd en voor een deel van ons: gidsen. Hoewel we over het algemeen mooi weer hadden was het nog even spannend of het door kon gaan i.v.m. de voorspellingen. Gelukkig konden we 2 dagen later alsnog ons avontuur beginnen: per duo verschillende (trad)klimroutes aan verschillende kanten van de Naranjo. Het werd de kers op de taart van deze klimweek.

Woensdagmiddag werden door de ervaren klimmers de topo’s van de Naranjo bestudeerd al het materiaal geselecteerd. Wij, de minder ervaren klimmers, pakten ook onze rugzak in, maar hoefden veel minder mee te nemen. Touwen, friends, nuts en klimsetjes werden immers door de gids meegenomen. Donderdagochtend vertrokken we naar de hut bij El Naranjo (oftewel Urriellu). Na anderhalf uur rijden parkeerden we de auto’s bij Pandebano en startten we onze wandeling naar de hut. Een van de makkelijkste wandelingen in de Picos maar het laatste stuk is best pittig dus toch blij als we er na een uur of vier allemaal zijn. Tot nu toe was mijn ervaring hier de beloning van een strakblauwe lucht met zon en schitterend uitzicht boven het wolkendek, met alle bergtoppen die erbovenuit steken, magisch! Heerlijk luieren op het gras terwijl je naar de zonsondergang kijkt. Dat had ik deze groep ook gegund maar helaas, het was fris en alles zat dicht, geen uitzicht dus. Tijdens het avondeten in de hut bereidden we met de gidsen de beklimming voor. We krijgen te horen van onze gidsen dat een deel van ons om 4:00 en anderen om 5:00 uur opstaan. Op tijd naar bed dus ;)

Ik heb lekker gelegen maar ieder uur gezien op mijn horloge en ik geloof dat dat voor de rest ook geldt. Per twee personen hadden we een gids. Peter en ik hadden Pablo als gids die we om 4:00 uur weer zagen bij het ontbijt, nou ja..Spaans hutten-ontbijt d.w.z. koekjes, cakejes en koffie, niet zo mijn ding maar gelukkig had ik genoeg eigen eten mee. Om 4:45 uur de deur uit, meet hoofdlamp het donker in bij -4 gr. Peter is alpinist en gewend hieraan, maar ik ben een enorme koukleum dus was bang dat ik met koude voeten en handen zou moeten gaan klimmen. ‘ Gewoon blijven bewegen’ raadde Peter mij aan en dat hielp, plus dat we nog anderhalf uur te lopen hadden, omhoog naar de voet van de majestueuze rots: El Naranjo van 500-600 meter hoog. Dit zou onze eerste multi-pitch worden.

Bij nader inzien was ik blij dat dit avontuur een paar dagen later plaats vond dan gepland. Zo hadden we meer dagen om in de buurt van de finca te wennen aan de echte rotsen ipv de klimhal, toch wel anders. Om ongeveer  6:30 begonnen we aan onze klim, nog steeds in het pikkedonker dus met hoofdlamp. En voor het eerst met rugzak, met daarin schoenen (blij met de approach schoentjes die ik ’n dag van tevoren had gekocht! scheelt ’n hoop volume en gewicht..), waterzak, eten en laagjes kleding want je begint bij -4 gr. maar uiteindelijk klim je in de zon en is het weer warm.

Uh nee, het viel niet mee maar wel heel gaaf om te doen! Wij hadden gekozen voor de Cepeda, de op-één-na makkelijkste route aan de Oostkant van de rots. Deze route bestaat uit 11 pitches (touwlengtes) waarvan het niveau max 5+ en dat is wat we normaal gesproken net halen. Maar de eerste pitch was niveau 3+, lekker makkelijk ff inkomen dachten we..niet dus. Hier hadden we de meeste moeite mee omdat het anders is dan we kennen van de klimhal. Gladde rots met kleine deukjes waar je je voeten op plaatst, en niet echt iets om je aan vast te houden met je handen. ‘Vertrouwen op de voeten en je gewicht boven je voeten houden dus tegen de rots’. Dat vertrouwen in mijn tenen mis ik nog, dus ging ik toch steeds met m’n kont naar achter waardoor je juist wegglijdt. ‘Pff, als dit nog maar 3+ is??’ maar na wat vloeken toch gelukt en daarna ging het beter. Uiteindelijk hadden we minder moeite met die 5+ dan met deze 3+, wat volgens onze gids gebruikelijk is voor sportklimmers die dit voor het eerst doen.

Na elke pitch hingen we even te wachten terwijl Pablo de volgende pitch weer voorklom. Wat een geweldig uitzicht, echt genieten was dat! Eerst de sterrenhemel met het zwarte silhouet van de bergtoppen om ons heen. Gaanderweg kwam de zon op, met het bijbehorende kleurenpalet. Rond 10:30 uur kwamen we op de top, wat een heerlijk gevoel! En inmiddels in de volle zon met uitzicht over alle bergtoppen tot aan de zee. We konden zelfs San Vicente zien liggen en Santander. Omdat ik graag het gebied wil leren kennen wees Pablo me alle pieken met hun namen, die ik nu grotendeels weer vergeten ben. En de wifi-worstjes die Peter had meegenomen in zijn rugzakjes smaakten heerlijk, net als mijn nootjes.

Daarna volgde de afdaling, deels abseilend, deels klauterend op onze approach schoenen. En de terugtocht naar de hut waar we uiteindelijk om 14:30 uur aankwamen. Moe maar voldaan vierden we onze ervaring met de anderen met high fives, hugs en drankjes. Maar we misten nog 2 van onze vrienden, de meest ervaren klimmers van de groep die zonder gids op pad waren gegaan. Het zijn goede klimmers en ook ervaren in traditioneel klimmen (dus onbehaakt, met eigen materiaal). Zij hadden gekozen voor een route aan de Noordzijde van de rots. Over het klimmen maakte ik me eigenlijk niet zoveel zorgen maar toen ze 3 uur later nog niet terug waren was ik bang dat ze op de terugweg verdwaald waren. ‘Picos no es ningún juego’ zeggen de lokale mensen hier oftewel de Picos is geen spelletje. Regelmatig moeten er mensen gered worden, of erger. . Er is weinig bereik maar ineens kregen we een berichtje waarin ze aangaven nog aan de wand te hangen en dat wij maar vast moesten afdalen naar de auto. Geen idee hoe laat dit berichtje gestuurd was. We hebben even met elkaar overlegd maar eigenlijk had niemand zin om te vertrekken zolang we niet compleet waren. Ondertussen begon het te hagelen en onweren..en het werd later en later.

Iemand van de groep was bij het raam van de slaapzaal op de uitkijk gaan staan en toen gaf hij het signaal. ‘ Ze komen eraan!’ dus stonden wij allemaal buiten te zwaaien toen ‘onze’ klimmers aankwamen bij de hut. Een emotioneel moment, voor de 2 klimmers omdat ze  kapot en doorweekt eindelijk de hut bereikten en ons niet meer verwacht hadden daar te zien. En voor ons omdat we zo opgelucht waren ze gezond en wel terug te zien. Doordat ze 2 Spaanse klimmers tegenkwamen waren ze goed teruggelopen, ondanks de mist, hagel en onweer. Het probleem was meer de klimroute geweest, die was moeilijk te herkennen, zeker in het donker smorgens vroeg, waardoor ze verkeerd uitkwamen en verdwaalden op de wand. Gelukkig wisten zij zich, met hun klimervaring, hoe dan ook naar de top te werken en hebben dus ongewild een nieuwe klimroute uitgevonden.

Plaats in de hut was er niet, alleen bivaktentjes buiten, met dit weer ook niet erg aanlokkelijk. Maar we hadden onze hoofdlampen en na overleg met de baas van de hut en een gids (die er toevallig nog was omdat hij de volgende dag weer ging klimmen) besloten om van de hut naar beneden naar de auto’s te lopen. De route was bekend terrein en niet te moeilijk. Het weer zat mee en na 3 uur dalen kwamen we bij onze auto’s waarna we om 01:00 snachts aankwamen bij de finca. Heerlijk geslapen in ons eigen bed en de dag erna een rustdag met lunchen bij Los Camachos en een lekker stevige sportmassage. Die massage is ook nog een verhaal maar dat komt nog wel een keer ;) En elkaar al onze belevenissen vertellen natuurlijk. Eind goed al goed en als ik er nu op terugkijk een mooi avontuur.

Zondag namen we afscheid van elkaar. In een week tijd waren we een hecht team geworden. We gaan elkaar zeker weer zien!

En ik kijk al uit naar alle volgende bergsportweken en klimweken die nog gaan komen :)

Aldine

Het is eind december 2019. Het contract is getekend, de overdracht is geweest en kerst is voorbij.

3e kerstdag stappen we in de auto richting Spanje, de jongens en ik. Op weg naar ons eigen huis in Spanje, het voelt nog ongelooflijk. Jasper en Siebe hebben het alleen op foto’s gezien en ik ben er welgeteld twee keer geweest, maar nog nooit zelf, zonder makelaar of de vorige eigenaar. Gelijk maar een lekker tussenstop-hotel getest, want deze route zullen we wel vaker gaan rijden. Het wordt Novotel, Bordeaux Lac en dat bevalt goed, handige locatie, lekker zwembadje en goed eten.

De volgende middag komen we aan bij de finca. Ik wil deze week graag van alles in gang zetten voor de verbouwing, maar vooral hier even zijn met de jongens. Ben zo benieuwd hoe ze het gaan vinden. Ik hoop natuurlijk dat ze nog een heel leven zullen gaan genieten van de bergen, het dorp en de finca zelf. Nu nog met mij (ze zijn 15) maar later met vrienden en misschien ooit met hun gezinnen. En generatie op generatie..jaja, ik weet het, er zitten een hoop variabelen in en niets is zeker. En niets hoeft natuurlijk.

We hebben een fijne week in Potes. Het bovenhuis (later appt 2) is prima bewoonbaar. De bedden zijn opgemaakt als we aankomen en de verwarming staat aan, heerlijk. We testen natuurlijk ook gelijk de pelletkachel uit, gezellig. Met hulp van Clara en Fonsin is de afgelopen week de wifi aangelegd wat erg gewaardeerd wordt door mijn pubers. We proberen een hoop restaurantjes uit waaruit Casa wordt verkozen als beste hamburger-tent. En Oud en Nieuw brengen we met z’n 3en door op de bank terwijl we naar Claudia de Breij kijken. De herinneringen aan 2014 komen langzaam terug bij de jongens als we de gondel omhoog nemen, Fuente De, al was er die zomer geen sneeuw. De rest van de tijd? Afspraken met architecten, opzichters, aannemers, de bank, gemeente..Fonsin helpt me weer enorm met contacten, aanbevelingen en tips en wat is iedereen flexible en behulpzaam, zelfs in de kerstvakantie dus. Samen loodsen ze mij door de wirwar van Spaanse wetgeving en leren mij om te gaan met de vergunningaanvragen en wat je kunt verwachten van verschillende instanties. Ik heb eerder wat bouwprojecten gedaan in Nederland maar het werkt toch allemaal net wat anders, niet beter of slechter…anders. Ze maken zich wel een beetje zorgen om mijn Nederlandse strakke planning, maar ik ben gewend om met Latino-culturen in Mexico en Guatemala te werken, dus dat komt wel goed denk ik. Alles wordt in gang gezet met het doel 1 sept klaar te zijn. 1 maart wil ik starten. Voor die tijd moet er een aannemer zijn gekozen en materialen zijn besteld, en de verbouwings-vergunningen moeten rond zijn. Ik twijfel nog even of ik mijn bekende Polen uit Nederland mee zou nemen, maar beslis uiteindelijk toch om juist alles met lokale mensen te doen. Zij weten hier de weg en kennen de lokale obstakels. Bovendien is de gemeenschapszin groot, alles draait om relaties, en ook na de verbouwing zal ik de mensen nodig hebben. Goed voor het dorp en goed voor ons.

In januari en februari vanuit huis de voorbereidingen voor de start van de verbouwing: bouwtekeningen, moodboards, vergunningaanvragen en offertes van aannemers. Renovatie van het bovenhuis,  een appartement maken van het benedendeel (nu bodega), en een chalet maken van de schuur (voorheen bakkerij). En dan kunnen we begin maart starten dus op naar Potes. Samen met Masja (mijn zus) een paar dagen om de start van de verbouwing te vieren met het lokale team. Tijd om met z’n allen taart te eten en een base in te richten met koffie, stoelen en natuurlijk alle moodboards en bouwtekeningen aan de muur. Mas is hier nog niet eerder geweest en we genieten natuurlijk ondertussen van de restaurantjes en de omgeving: in Potes op het terras in de zon in ons T-shirtje en bovenaan de gondel liepen we door de sneeuw, die een paar dagen later weer verdwijnt. Ook hier geldt ‘Maart roert zijn staart’. Ik zou ongeveer één keer per maand naar de finca gaan om de verbouwing te monitoren. Dat loopt anders. Masja en ik waren komen nét voor de lockdown terug, 13 maart. Vervolgens duurt het heel lang voor de grenzen weer open gaan..

Tete, de aannemer, gaat er flink tegenaan. In de loop van de eerste golf zijn er allerlei corona-obstakels maar de verbouwing heeft geen moment helemaal stil gelegen. De communicatie met alle betrokkenen en het monitoren van de verbouwing moet nu allemaal op afstand. De beschikbaarheid van materialen is soms beperkt en het transport moeizaam, alles wordt beïnvloed door de corona-situatie. Niet alles gaat helemaal zoals ik had bedoeld en daar kom ik dan soms net iets te laat achter, maar goed, iedereen doet ontzettend zijn best. En positieve verassingen zijn er ook, als mensen meer doen dat ze hoeven te doen. Wat ben ik blij dat we elkaar allemaal hebben ontmoet die eerste dagen van dit project, daar drijven we nu op! Hoewel ik echt mijn best doe om alles zo duidelijk mogelijk te omschrijven in de opdracht, het contract, toelichtingen met foto’s enzovoorts zijn er natuurlijk toch wat misverstanden en onvoorziene kosten, stress..maar uiteindelijk komen we er wel weer uit.

In de zomervakantie zou de verbouwing klaar moeten zijn en dan willen we met bevriende gezinnen de boel gaan inrichten, afmaken. Daar hebben we 6 weken de tijd voor maar ja, als je dan nog moet beginnen met meubels en gordijnen uitzoeken gaan we het niet redden. Meubelzaken, doe-het-zelf-zaken en andere home-deco winkels bevinden zich allemaal op 1,5 a 2,5 uur rijden van Potes. Ondertussen probeer ik dus thuis in Nederland op papier de 3 appartementen en andere ruimtes in te richten. Met de bouwtekeningen keer op keer alles weer opnieuw op schaal intekenen, en me proberen voor te stellen hoe het past en staat. En vervolgens op zoek: het leukst is natuurlijk het inkopen bij mijn fairtrade colega’s in FairPlaza, dus daar begin ik. Mooie handgemaakte originele meubelstukken en woon-accessoires. De gang staat hier thuis inmiddels helemaal vol. Ook aardig wat dozen met beddengoed en handdoeken met het logo van La Finca Rojo, superleuk!

Vervolgens aanvullen met ikea en Casa want zij hebben filialen in Noord-Spanje en kunnen rechtstreeks leveren bij de finca. Wel zo handig omdat het om bijv. alleen al 6 2pers.-bedden gaat en 3 slaapbanken en nog meer grote gevallen. Maar ook hier heeft corona invloed. Na weken dubben en meten heb ik mijn winkelmand op ikea.es klaar en druk op de knop. Het is half juni. Verwachte leverdatum: 31 aug. Waaat? Ikea Spanje bellen.. Vanuit het centrale magazijn is er flinke corona-vertraging. Het alternatief is je bestelling plaatsen bij een ikea-filiaal in Spanje, ter plekke te betalen en bezorging regelen. Maar niet alle artikelen op mijn lijstje zijn op voorraad bij alle filialen. Nou ja, ik zal je het hele verhaal besparen maar met hulp van Beatriz in Bilbao, Tineke en Carolien naar Gijon, 5 keer heen en weer rijden in juli vanuit Potes naar Bilbao en Gijon en 3 leveringen van Casa en Ikea krijgen we uiteindelijk toch (ongeveer) alles van mijn lijstje bij de finca, halleluja!

Half juli vertrekken we eindelijk naar Spanje. Wat hebben we daar veel zin in! Er zijn wat gezinnen afgehaakt ivm corona en de halve woonkamer stond inmiddels ook vol met spullen voor de finca dus vorige week is 5m3 vast met een transport-bedrijf vervoerd. Met 3 auto’s vertrekken we nu en daar zit ontzettend veel in! We hebben een paar dagen eerder een halve dag uitgetrokken om de auto’s zo efficiënt mogelijk in te pakken en dat is gelukt. Onze kinderen passen er nog net bij.  Over 2 weken komt de volgende ploeg die de rest van de spullen meeneemt.

Wat een bijzonder avontuur is deze zomervakantie! 6 weken lang klussen, heen en weer naar winkels en tussendoor terrasjes, zwemmen, huttentochten, parapenten, paardrijden, kanoën etc. Met Tineke, Matthijs, Mattieu, Carolien, Fedra, Karin, Thomas, Wilbert, Beatriz, Pedro, Lier, Peio en Aiur. Vooral de eerste week is pionieren: als we aankomen is er natuurlijk nog niets dus eerst maar eens de ikea-matrassen uitpakken en slapen. Jasper, Siebe, Matthijs en Fedra bedenken al snel dat zij de bovenverdieping van het Chalet nemen, leuk. Carolien en Mattieu beneden in het chalet en Tineke en ik hebben allebei een appartement voor onszelf, waar nog niks is. Het is die eerste 2 weken nog  kamperen want de keukens moeten nog komen en de bouwvakkers zijn nog met wat laatste klusjes bezig. Tsja, toch wat uitgelopen maar de basis is klaar. Gaanderweg krijgen we vast een koelkast en later volgen er meer. Het schoonmaken van het zwembad wordt een eerste klus voor de jeugd onder leiding van Mattieu, en daarna genieten! Zo hebben ze ook de bedden in elkaar gezet. Verder aan de slag met televisies, gordijnen, schilderijen ophangen en heen en weer rijden om meubelstukken, servies en bestek te halen. De ploegen nemen het van elkaar over en soms zijn we even met z’n drieën. Wat is iedereen flexibel en wat is het leuk om dit samen met vrienden te doen. En als de vakantie ten einde loopt is het zover: het is gelukt! De finca is klaar voor de verhuur én om zelf van te genieten natuurlijk. Precies het moment waarop Spanje op code oranje springt..

Mensen beginnen vaak over het programma ‘ik vertrek’. In het begin wilde ik niet kijken maar later, toen alles goed liep, heb ik alle Spanje-afleveringen gezien. Superleuk om te kijken en heel herkenbaar allemaal. Maar ik heb echt nog geen moment spijt gehad van dit avontuur. Ja, het is ingewikkeld met allerlei licenties en regeldingen maar daar hebben de mensen van het dorp mij aardig doorheen geloodst. En natuurlijk, Spanjaarden zijn over het algemeen niet zo strak georganiseerd als wij, soms irritant, maar is dat ook niet waarom we ons daar zo fijn voelen? Alles draait meer om persoonlijke relaties, in alles, ook in werk. En weet je waarom ze te laat komen of niet op komen dagen? omdat, als ze er eenmaal zijn, ze veel flexibeler zijn dan wij. Alles is mogelijk. En moet er even een kast versjouwd worden? dan komen ze allemaal aanrennen, of ze nu elektricien, makelaar, schilder of tuinier zijn, ze helpen gewoon even. En ik doe mijn best, maar blijf een Nederlandse dus mij zullen ze hier ook af en toe flink irritant vinden met mijn gedram maar ze houden zich goed ;)

Potes is een geweldig dorp met geweldige mensen, wat een warm welkom!